Trzeci filar
III filar ubezpieczenia emerytalnego to część systemu ubezpieczeń społecznych, która nie jest obowiązkowa. Pomysłodawcy tego przedsięwzięcia zakładali, że zsumowane wpływy z I i II filaru nie wystarczą, aby zapewnić życie na poziomie zbliżonym do tego sprzed emerytury. Dla tych, którzy chcą zapewnić sobie zaoszczędzenie odpowiedniej ilości środków, powstał III filar ubezpieczenia emerytalnego.
Działa on w podobny sposób jak II filar, tyle że jest nieobowiązkowy. Podobnie jak w II filarze, obowiązuje system kapitałowy, tzn. pieniądze są inwestowane przez zarządzające nimi instytucje. Można z niego korzystać na 2 sposoby: zakładając Indywidualne Konto Emerytalne albo przystępując do pracowniczego programu emerytalnego. Można także korzystać z obydwu opcji jednocześnie.
Kwoty pieniędzy, jakie można wpłacać na IKE i program pracowniczy są limitowane. W pierwszym przypadku jest to ponad 4000 złotych, w drugim – 3 razy tyle. Limity te wprowadzono, gdyż środki zgromadzone na kontach emerytalnych są nieopodatkowane. Gdyby wysokość wpłat nie była limitowana, byłby to prosty sposób na omijanie przepisów podatkowych.
Zaletą gromadzenia pieniędzy w III filarze jest to, że mogą one być dziedziczone. Fundusz emerytalny można zmienić na inny jeśli uznamy, że dotychczasowy źle nimi zarządza. Jednak nie warto tego robić przed upływem 2 lat od zapisania się do konkretnego funduszu. Wpłat trzeba dokonywać systematycznie, w ustalonych okresach. Jeśli zostanie to zaniedbane, dotychczas wpłacone składki mogą przepaść.
Po osiągnięciu wieku emerytalnego pieniądze zostaną jednorazowo wypłacone ubezpieczonemu, a nie, jak w przypadku I i II filaru, w postaci comiesięcznych świadczeń.
Przystępując do III filaru, agent ubezpieczeniowy proponuje nam zazwyczaj skorzystanie z dodatkowego pakietu ubezpieczeń, obejmującego m.in. ubezpieczenie na życie, od kosztów leczenia przewlekłych chorób itd. Warto się na nie zdecydować, gdyż mogą się okazać przydatne w nieprzewidzianych sytuacjach.